Ras's Blog

โหมโรง เดอะมิวสิคัล เบิกโรงด้วยโหมโรง ณ โรงละครเคแบงค์สยามพิฆเนศ 26 เมษายน พ.ศ. 2558

Posted on: June 11, 2015

โหมโรง

มาดูเรื่องนี้ ด้วยคำว่า โหมโรงจริงๆ ติดใจจากภาพยนตร์ จึงสนใจว่า เมื่อมาทำเป็นละครเวที ศาสตร์ที่ขึ้นชื่อเรื่องความสดแล้วจะเป็นอย่างไร โดยเฉพาะกับฉากประชันระนาดกัน งานนี้มีความหวังอยู่ค่อนข้างสูง เพราะมีความรู้สึกเหมือนมาดูทีมละครฐาปัตมาทำละครให้ดู เสริมทัพด้วยครูเงาะ จากนิเทศ และ ทีมนักแสดงคุณภาพที่คัดสรรและเสาะหากันมา ข่าวว่า กว่าจะหาพระเอกเจอนี่เล่นเอาทีมงานท้อแล้วท้ออีก ร้องเพลงดี แสดงเก่ง เล่นดนตรีได้ หายากจริงๆ นั่นแหละ

เสียงไกลไกล เสียงนั้นเสียงหนึ่งที่นำฉันมา ราวจะกระซิบว่าให้ฉันก้าวเดินไปตามหัวใจ เพลงนี้เพลงเดียว สื่ออารมณ์ของเรื่องได้ตลอด กับแก่นที่เน้นย้ำสำหรับละครเวทีเรื่องนี้ ไร้ราก ไร้แผ่นดิน  นักแสดงทำหน้าที่แต่ละตัวละครได้ดี สื่ออารมณ์กันเต็มที่เรียกเสียงฮา รอยยิ้ม เศร้า เสียใจ จนกระทั่งน้ำตาไหลกันแบบไม่รู้ตัวเลย  กับการดำเนินเนื่อเรื่องสลับช่วงอายุไปมา ตั้งต่ตอนเด็กไปจนถึงวัยรุ่น ความสนใจ ความรักในดนตรีของศร ที่มาพร้อมกับความเก่งจนถึงขั้นหลงตัวเองกลายๆ จนได้มาเปิดโลกเมื่อเข้ามาเมืองกรุงและได้พบกับขุนอิน หนึ่งในแผ่นดิน สลับกับตอนสูงวัย มากประสบการณ์แล้วแต่ต้องมาเจอกับเหตุการณ์ช่วงท่านผู้นำพยายามเปลี่ยนไทยให้ทันสมัย เป็นโลกตะวันตก เลิกประเพณีธรรมเนียมโบราณ แม้แต่การเล่นดนตรีไทยก็มีการจัดระเบียบให้คล้ายสากล และสั่งห้ามเล่นโดยไม่ได้รับอนุญาตด้วย

เสียงฮา ขอยกให้ ทิวตอนเด็ก บทเพื่อนตัวน้อยของศรยามเด็ก ทะเล้นจริงๆ เสริมทัพด้วยทีมนักดนตรีไทยในยุคศรสูงวัย เปี๊ยก มาสร้างบรรยากาศเฮฮา สนุกสนาน และล้อเลียนทหารยุคปัจจุบันบ้างเล็กน้อย

เสียงฮือฮา กับ เสียงหวานใสของนางเอกเรา ร้องได้หวานมากก ยิ่งประสานกับพระเอกยิ่งหวาน

การเล่นระนาดของศร รุ่นหนุ่ม ที่แสดงฝีมือได้เป็นอย่างดี แม้ว่าตอนประชันอาจจะสั้นไปนิด น่าจะเสริมด้วยบทพูดให้เหมือนกับว่า ประชันกันมานานแล้ว อยากฟังการประชันเป็นจริงๆ แต่เท่าที่ฟัง รู้สึกว่า ในหนังจะได้อารมณ์กว่า อย่างว่า อันนั้นมืออาชีพทั้งคู่ แต่ภาพรวมก็ทำได้ดี มีความหลากหลายในการประชันตั้งแต่ที่อัมพวา คนบ้านเดียวกัน จนคนต่างถิ่นมาท้า และไปเจอกับการประชันในเมืองหลวง

เสียงฮือๆ เรียกน้ำตากันแบบไม่รู้ตัว หลังจากสนุกสนานกับตัวละครเปี๊ยกแล้ว ก็ต้องมาเศร้ากันต่อ เมื่อเปี๊ยกตัดสินใจฆ่าตัวตายหลังจากที่ปลอบคนอื่นมาตลอด สุดท้ายตัวเองก็รับไม่ไหว เมื่อรู้ว่า ไม่สามารถเล่นดนตรีได้อีกแล้ว

ท่านครู กับ อารมณ์ที่ลึกซึ้งในระเบิดพังได้แต่เนื้อไม้ กับการปะทะกันของสองหนุ่มต่างวัย นักดนตรีผู้สูงวัย กับนายทหารหนุ่มผู้ยึดมั่น เรียกอารมณ์กันมาได้สุดทั้งคู่ และประทับใจกับการเล่นระนาดของศร สูงวัย ตั้งใจเล่นมากค่ะ เล่นทีละโน๊ตเลย เท่านี้ก็เก่งแล้ว ขณะที่นายทหารหนุ่มก็เล่นได้น่าหมั่นไส้มาก แต่ให้รู้ว่า มีความเข้าใจในที่สุด ขณะที่ทหารตัวรองยังคงไม่เข้าใจ

นอกจากนี้ก็ยังมีบทเด่น ทิววัยรุ่น ที่คอยกวนใจ และเป็นเพื่อนกับศรตลอดเวลา ขี้โม้มากกก ชอบบอกว่าตัวเองนี่แหละเป็นคนฝึกศรมากับมือ แต่จริงๆ แม้แต่ฉิ่งยังเล่นไม่ได้ เทิด ลูกของทิว ก็มาตามรับใช้ดูแล และหัดฉิ่งกับพ่อ แต่ฝีมือดีกว่าเยอะ และได้มีโอกาแสดงอารมณ์ การบีบคั้นจากการสูญเสีย เพราะเป็นคนที่เห็นเปี๊ยกฆ่าตัวตายด้วย

เรื่องนี้สร้างมุมมองในการมองที่แตกต่าง คือฉากลอยเรือ ช่วงที่ศรค้นพบแนวทางสะบัดไหว เราจะเห็นมุมบนของศรที่นอนลอยน้ำอยู่บนเรือ แต่ฉากนี้อาจใช้เวลาทำความเข้าใจสำหรับบางคน เพราะได้ยินเสียงรอบข้างถามกันอยู่ว่า เค้าทำอะไรอ่ะ  ฉากบ้าน ฉากวัด ฉากวัง ฉากระเบิด ฉากทหาร เสริมกับตัวเนื้อเรื่องได้เป็นอย่างดี

เสียง สำคัญมากสำหรับเรื่องนี้ น่าเสียดายที่มีปัญหาพอสมควร เสียงซอที่ควรจะได้ยินพระเอกบรรเลงหายไปเพราะไมค์ไม่ดัง เล่นไปได้หน่อยก็เลยต้องวางไป ขณะที่่ช่วงสำคัญ การปะทะกันศรรุ่นสูงวัย กับนายทหาร ไมค์ของศรก็ดับ ดีว่า นักแสดงเดินหาไมค์ที่พื้นเอง แล้วก็ร้องสดกันต่อไป เจ๋งมากกจนเสียงกลับมาจนได้

แสง สวยมากกกก ดูจริงตามเวลาและบรรยากาศสุดๆ จังหวะของทุกอย่างโดยรวมดูลงตัว ฉากหมุนที่ช่วยเพิ่มมิติ เพิ่มมุมมอง โดยเฉพาะในฉากจีบกันของพระเอกนางเอกที่เดินเด็ดดอกลำดวน และเดินถือของไปส่งบ้าน นวล เนียน ดีจัง

วันอาทิตย์ที่ 26 เมษายน พ.ศ. 2558 เวลา 14.00 น.

โรงละครเคแบงค์สยามพิฆเนศ

บัตร ที่นั่ง 1500 บาท

ผู้ร่วมขบวนการ ครอบครัว และ แจ็คกับโบ นั่งแยกกันจ้า ตัดสินใจช้า แต่นั่งหน้าเลย

เสียงนั้นเสียงหนึ่ง  https://www.youtube.com/watch?v=nK52pD2UyvM

นักแสดง

สุประวัติ ปัทมสูต                   ท่านครู

กรกันต์ สุทธิโกเศศ                ศร

สาธิดา พรหมพิริยะ                แม่โชติสาว

ทวีศักดิ์ อัครวงษ์                   ขุนอิน

อรรณพ ทองบริสุทธิ์               เทิด

เอ๋ เชิญยิ้ม                           เปี๊ยก

ศรัทธา ศรัทธาทิพย์               ครูเทียน

ดวงใจ หทัยกาญจน์               แม่โชติ

มงคล สะอาดบุญญพัฒน์         ทิว

ด.ช. รฐนันท์ จิระกาญจนากิจ   ศรวัยเด็ก

ด.ช. ชยณัฐ แจ่มใส              ทิววัยเด็ก

ลำดับการแสดง

องค์ 1

ฉาก 1 โหมโรง

ฉาก 2 มันยังดังอยู่นั่นไง

ฉาก 3 ได้ยินไหม

ฉาก 4.1 ตายเพราะดนตรี

ฉาก 4.2 ตักบาตร

ฉาก 5 แอบเล่นระนาด

ฉาก 6 ไหว้ครู

ฉาก 6.1 งานวัดอัมพวา

ฉาก 6.2 ประชัน 2 รุม 1

ฉาก 6.3 พนัน

ฉาก 7 ราชบุรี

ฉาก 8 บ้านท่านครู

ฉาก 9 เปียโน

ฉาก 10 มาบางกอก

ฉาก 11 ขุนอิน

ฉาก 12 เสียงอะไร

ฉาก 13 ความพ่ายแพ้ตามหลอกหลอน

ฉาก 14 ยกพลขึ้นบก

ฉาก 15 ใครคือนายศร

ฉาก 17 ทางสะบัดไหว

ฉาก 18 เข้าวัง

ฉาก 19 ดอกลั่นทม

ฉาก 20 หลอน

องค์ 2

ฉาก 21 ศิวิไลซ์

ฉาก 22 บ้านเปี๊ยก

ฉาก 22.1 แบกข้าวสาร

ฉาก 23 ร้านซ่อมระนาด

ฉาก 24 เดี๋ยวก็หาย

ฉาก 25 หลุมหลบภัย

ฉาก 26 น่าห่วงกว่านัก

ฉาก 27 ยิ้มไว้

ฉาก 28 เทิดบอกข่าวเปี๊ยก

ฉาก 29 ซ่อนตัว

ฉาก 30 ถวายตัว

ฉาก 31 ออกแขก

ฉาก 32 หลังโรง

ฉาก 33 จิตวิญญาณยังคงเสรี

ฉาก 34 ประชัน

ฉาก 35 ระเบิดพังได้แต่เนื้อไม้

ฉาก 36 แสนคำนึง

ฉาก 37 งดงามเหลือเกิน

ฉาก 38 เสียงนั้นเสียงหนึ่ง

ศรนักแสดง                       

แม่โชติพันโทวีระ

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s


Categories

%d bloggers like this: